Ճանփորդություն դեպի Ջրափի կամ ինչպես հոգնել զարմանալուց

p11607193Մտքերը ՝ Նարե Մամիկոնյանի

Լուսանկարները՝ Տիգրան Ադամյանի (9-րդ դաս.)

Մայիսի տասնութին՝ գիշերակացով, ավագ դպրոցի մի խումբ սովորողներ միսս Իրինայի և տիկին Սոֆիյաի հետ գնացինք Ջրափի: Առավոտյան նստեցինք Երևան- Գյումրի գնացքը: Ջրափիի կանգառում մեզ դիմավորեցին տեղի դպրոցի մի խումբ սովորողներ: Մեզ շատ-շատ ջերմ հյուրընկալեցին: Սկզբից գնացինք դպրոց: Դպրոցը վերակառուցվում էր. առանձնապես հետաքրքիր չէր, դրա համար դպրոցի մասին ոչինչ չեմ կարող ասել: Դպրոցը անվանվում էր նախկին սովորողներից մեկի՝ Արա Թորոսյանի անունով: Նա դպրոցը ավարտելուց հետո մեկնել էր ծառայության: Читать далее

Реклама
Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

«Թավշյա» հեղափոխություն կամ Հայաստանի նոր էջեր

Մտքերը՝ Նարե Մամիկոնյանի

Այս մեկ ամսվա ընթացքում ակտիվություն չեմ ցուցաբերել՝ չնայած քաղաքի ակտիվությանը: Բայց նոր «արթնացած» քաղաքը թույլ չտվեց անտարբեր մնալ ոչ մեկին, այդ թվում նաև ինձ: Ինչքան էլ ցույց տվեցի, որ ինձ համար մեկ է, միևնույն է, հոգուս խորքում անհանգստացել եմ նրանց համար, ովքեր մասնակցում էին ցույցերին: Հրապարակ գնացի միայն ապրիլի քսաներեքին: Այդ օրը իսկապես ուրախ էի, բայց, եթե անկեղծ լինեմ, ոչինչ չեմ արել:

Читать далее

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Հայաստանը ես եմ

Էլեն Սարատիկյանի (9-րդ դաս.).jpgՄտքերը՝ Էլիզա Աբրահամյան

Լուսանկարը՝ Էլեն Սարատիկյանի (9-րդ դաս.)

Դարեր շարունակ մեզնից խլել են մեր ազատությունը, մեր հոգու գանձերը, մեր մտքի թռիչքը, մեր բերքն ու բարիքը, սակայն չեն խլել մեր անկողոպտելի գանձերը, մեր ոսկեղենիկ լեզուն, մեր ըմբոստ ոգին, խաղաղ ու ստեղծագործ կյանքով ապրելը ու երազելը, բայց հոսեց ժամանակը իր հետ բերելով մաքառումով լի օրեր, ցնծագին հաղթանակներ և դառը պարտություններ: Читать далее

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Իմ արձագանքը հայրենիքումս կատարվող իրողության վերաբերյալ


Էլեն Սարատիկյանի.jpgՄտքերը՝ Ռիմա Սիմոնյան

Լուսանկարը՝ Էլեն Սարատիկյանի (9-րդ դաս.)

Լինելով Ազատ ու Անկախ Հայաստանի Հանրապետության հպարտ քաղաքացիներից մեկը՝ ես իհարկե չէի կարող անտարբեր լինել իմ երկրում, իմ հարազատ ու սիրելի քաղաքում վերջերս տեղի ունեցող փառահեղ, ոչ բռնի, սիրո և համերաշխության միասնական կոչերով իրականացվող Թավշյա հեղափոխության նկատմամբ: Читать далее

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Սպասված Գյումրիի նոր հուշերից

00000000000000Մտքերը՝ Արփի Սահակյանի

Գնացքում ժամանակը չի անցնում: Ավելի ճիշտ կլինի ասել, ոչ թե չի անցնում, այլ չենք ուզում, որ անցնի: Երգելով, սովորելով-սովորեցնելով գնում ենք, դե մեկ-մեկ շեղվում ենք, տարբեր թեմաներ  շոշափում, երգ լսում, կարդում: Դե, էդքան էլ կարևոր չէ, թե ինչ ենք անում մենք գնացքում, կարևորը գնացքի ժողովուրդը արդեն մեզ ճանաչում է որպես Սեբաստացի խազեր: Մոտ 4 ժամ ճանապարհից հետո հասնում ենք արդեն հարազատ մի վայր: Մեզ դիմավորեց Գյումրիի Խազերի Մհերը:  Читать далее

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Մեղավոր

originalՄտքերը՝ Արփի Սահակյանի

Ամբոխի մեջ լիքը քայլող ոտքեր, վազվզող գլուխներ: Մեծ հրապարակ ու մեջտեղում՝ նստած 3 հոգի: Ծանոթ աչքեր ունեին ու հարազատ հայացքներ: Մի տեսակ խուճապահար վիճակ էր քաղաքում, սակայն աչքերս տեղից չէին շարժվում, միայն նրանց էի նայում, իսկ շտապող ժողովուրդը մի տեսակ ինձ չէր հուզում: 
Խոսում էի, հարցնում էի ի՞նչ  է կատարվում. լռում էին ի պատասխան: Իսկ ես լռություն լսելու սովորությունս, իմացությունս թողել եմ հեռվում: Ուզում էի հասկացնել նրանց էդ մասին, բայց չէին հասկանում ու շարունակ լռում էին: Ասում եմ ՝ ի՞նչ ա պատահել է՜, նորից լռում էին, ու հայացքները գետնից չէին կտրում, ասես այնտեղ ինչ-որ բան էին կորցրել կամ չգիտեմ: Читать далее

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Իմ սրտի երգը…

6087315-5-1510376906-650-6d83d68210-1510816053Մտքերը՝ Նարե Մամիկոնյանի

Դեռ մանկուց ոչինչ չեմ սիրել անել, իսկ ինչ-որ բան անելուց շատ շուտ հոգնել եմ: Այդպես ինձ փորձեցի շատ բնագավառներում: Երգում ինձ չէի փորձել, բայց միշտ սիրել եմ երգել: Առաջին անգամ երգեցի Անի Նավասարդյանի մոտ, որպեսզի դառնամ «Խազ»՝  «Սեբաստացի Խազ»: Իսկ հետո որոշեցի միանալ  տիկին Մարինեի մանկապատանեկան երգչախմբին, հետո` Նելլի Փիլոյանի «Անլուրջ» երգչախմբին: Այսքան երգչախմբերում երգելուց հետո երբեմն մտածում եմ, իսկ ինչո՞ւ եմ երգում…: Читать далее

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий