Ազատություն

IMG_0092Մտքերը՝ Արփրնե Հակոբյանի

Մենք բոլորս ծնվում ենք ազատ լինելու համար: Ազատությունը դիտվում է տարբեր ասպեկտներից, և տարբեր մշակույթների համար ազատությունը տարբեր է ընկլվում:   Բոլորը ցանկանում են ազատ և անկախ լինել. անել այն, ինչ ուզում են, ապրել այնտեղ, որտեղ  ուզում են, ուտել այն, ինչ  ուզում են, սովորել այն, ինչ  ուզում են և ընտրել այն կրոնը, որը մոտ է իրենց հոգուն և որին ի սրտե հավատում են:
Իմ տեսանկյունից՝ մենք կարող ենք ազատ ապրել՝ հաշվի առնելով մյուսների իրավունքները, հարգելով ազատ ապրելու նրանց իրավունքները: Читать далее

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Երկխոսություն իմ Ես-ի հետ

IMG_0074

Մտքերը՝ Արփինե Հակոբյանի

 

Իմ Ես ը և Ես… Շատ հաճախ ու, կարելի է ասել միշտ , մենակության մեջ լինելով զրուցում եմ ինքս ինձ հետ, պատմում եմ ինքս ինձ այն ամենի մասին, ինչ կատարվում է շուրջս։ Պատմում եմ ինձ, և ոչ ուրիշներին, որովհետև մտքերս կարող եմ միայն ինձ վստահել։ Հարցեր եմ տալիս և փորձում եմ գտնել հարցերիս համար պատասխաններ։ Երազում եմ շատ, ամեն վայրկյան: Երազանքներս են օգնում ապրել այս աշխարհում, օգնում են կտրվել իրականությունից։ Հաճախ հասկանալով ու գիտակցելով որոշ բաներ՝  կռվում եմ ինքս ինձ հետ, ստիպում եմ մոռանալ, մտածել ինչ-որ ուրիշ բանի մասին, փորձում եմ ինչքան հնարավոր է թաքցնել տխրությունս բոլորից՝ վախենալով, որ ինձ չեն հասկանա։ Շրջապատված լինելով այդքան շատ մարդկանցով, մեկ է, ինձ մենակ եմ զգում։ Ինձ թվում է, որ չեմ գտնի երբեք մեկին, ում հետ կկիսեմ բոլոր մտորումներս, գաղտնիքներս, միգուցե նաև՝ զգացմունքներս։ Читать далее

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Իմ գեղեցիկ լուսատուն չի զնգում լռության նման․․․

19424410_790139154493118_2949005745808131378_nՄտքերը՝ Շուշան Ադամյանի

Լիալուսի՜ն․․․գիտե՞ք, երբ փոքր էի, սիրում էի լուսնի հետ խոսել: Գիտեի, որ նա ոչ ոքի ոչինչ չի պատմի։ Մտածում էի, որ լուսինը միայն իմն է: Հիմա էլ առանձնապես ոչինչ չի փոխվել։ Միայն հասկացել եմ, որ այն միայն իմը չէ, այն բոլորինն է, ամեն մեկինը յուրովի. ամեն մեկը նրան նայելուց տարբեր բաներ է հասկանում։ Մեկի համար լուսինը՝ այդ մթության լուսատուն, թշնամի է, մյուսի համար՝ ընկեր, մեկի համար էլ․․․ ուղղակի գոյություն կամ նշանակություն չունի։ Լուսինը միշտ սառն է երևում, բայց ինքն էլ ջերմություն ունի: Եթե ջերմություն չունենար, չէր լուսավորի գիշերը, չէր դառնա խավարի լուսատուն ու չէր պայքարի խավարի դեմ։

Читать далее

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Լա՛ց եղիր լիաթոք ու ծիծաղի՛ր լիաթոք

20915535_1476976372381679_5267163366083684794_nՄտքերը՝ Արփի Սահակյանի

Խոհեր՝  Էռնեստ Հեմինգուեյի <<Կատուն անձրևի տակ>> պատմվածքի ընթերցանությունից հետո

Քամին մեղմ շոյում է ինձ։ Դրսում անձրևում է։ Անձրևը քամուց խլում է ձայները, ու ինքը բարձր ճչում է։ Իսկ ես քայլում եմ այս «աղետի» միջով, մինչև որ հասնեմ տուն։ Ամբողջ մարմինս փշաքաղվել է, ես էլ իմ հերթին վախեցած եմ․․․Ամեն անգամ, երբ անձրև է գալիս, ասես սրտիցս արյուն հոսի․․.Ես շատ եմ սիրում անձրևը. գուցե և այն իմ մի մասն է․․․ Իսկ ես նրան թույլ չեմ տալիս դուրս գալ իմ միջից, ու նա թափվում է երկնքից․․․ Չէ՞ որ մենք աշխարհի մի մասն ենք, ամեն մեկիս մեջ էլ մի աշխարհ կա։ Читать далее

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Հոգու խորքում մենք բոլորս էլ ինչ-որ մի բանի պակաս ունենք…

tumblr_ol6tedrZRo1vmrxfeo1_400
Ըստ Էռնեստ Հեմինգուեյի <<Կատուն անձրևի տակ>> պատմվածքի

 

Մտքերը՝ Շուշան Ադամյանի

 

 

Անձրև է գալիս… Հետաքրքիր է՝ երկինքն այս անգամ ինչու է որոշել արտասվել, չէ՞ որ նրան նեղացնող չկա: Նա լալիս է բոլորի աչքի առաջ, չմտածելով անգամ, որ բոլորը տեսնում են իր արցունքները: Նա չի վախենում իր զգացմունքները՝ հատկապես տխրությունը ցույց տալուց: Անձրևի տակ նստած է մի կատու, ավելի կոնկրետ՝ փիսիկ, ով այնքան անպաշտպան է: Ձագին մարդկային նուրբ ու փխրուն հոգուն եմ նմանեցնում: Մարդիկ ուզում են ուժեղ երևալ, ինչպես երկինքը, ով չի վախնում արտահայտվելուց: Բայց նրանք նման են այս կատվիկին՝ նրանք թույլ են, անպաշտպան ու անօգնական… Մարդիկ ունեն օգնության կարիք, քանի որ հոգու խորքում մենք բոլորս էլ ինչ-որ մի բանի պակաս ունենք, ինչ-որ մեկի օգնության կարիքը… Չէ, մարդիկ, մենք ուժեղ չենք, մենք երկնքի նման չենք, մենք փոքրիկ կատվիկի նման ենք, ով երևի հիմա երազում է ունենալ իր տաքուկ անկյունը: Մենք էլ ենք ուզում ու երազում ինչ-որ բանի մասին, ինչ-որ մեկի մասին: Մենք նման ենք այս ձագին, ով ժամանակի հետ կմեծանա ու կդառնա մի մեծ կատու ու կարող է և հասնի՞ իր տաքուկ անկյունին: Հնարավոր է՝ նա գնա իր երազանքի ետևից՝ հիշելով իր այս օրը, երբ նա լքված ու անտեսված էր բոլորի կողմից: Մենք էլ կմեծանանք մեր հոգևոր արժեքներով ու գուցե մի օր  էլ հասնենք մեր երազանքներին: Մենք հիմա նման ենք այս կատվիկին, այսքան նուրբ, փխրուն: Բայց ես վստահ եմ, որ մի օր մենք էլ կլինենք երկնքի նման հզոր՝ այնքան հզոր, որ չենք վախենա ցույց տալ մեր զգացմունքները, մեր թույլ կողմերն ու ուղղակի կլինենք այնպիսին, ինչպիսին որ կանք, չձգտելով նմանվել երկնքին…

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

capture

Մտքերը՝ Արփի Սահակյանի

Մատներս մեղմ շոյում են դաշնամուրի ստեղները, որոնք ասես մի մարմնի մերկ դեմք լինեն։ Մի մարմնի մերկ ձեռք։ Մերկացած ու կուրացած աչքեր․․․խլացած ականջներ։ Բոբիկ ոտքեր։ Ես փորձում եմ նվագել։ Իսկ այն լռում է ու թախծոտ ժպտում․․․ նրա կուրացած աչքերում ես կարդում եմ . «Չնկատեցի՞ր․․ համր եմ ես»։ Նրա մերկացած դեմքի վրա ես տեսնում եմ, թե ինչպես է ժպիտի կողքին մեկ թե երկու գիծ ավելանում: Ինչքա՜ն գեղեցիկ ժպիտ ունես․․․։ Ցանկանում եմ բղավել այդ մասին , բայց իմ լռությունը ինքը սկոտչով փակում է բերանս ու ինքն ինձ վրա բղավում ՝ լռի՜ր։
Ես գիտակցում եմ, թե ինչքան լուրջ է այս պահը․․ բայց ես ծիծաղում եմ: Իմ միշտի պես։ Ինձ խելագար եմ ձևացնում․․․ ամեն գրում կրկնելով, որ խլագարի եմ նմանվել։ Читать далее

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Գիտե՞ք, ինչքան էլ ասեք, որ մարդը ձեզ համար նշանակություն չունի, չեմ հավատա…

img_20170809_213122_951Մտքերը՝ Շուշան Ադամյանի

Տարօրինակ արարածներ են մարդիկ։ Անսպասելի, առանց քո թույլատվության մտնում են քո կյանք, ինչ-որ չափով փոխում քեզ ու, իրենցից մի մասնիկ թողնելով քո սրտում, նույնքան  անսպասելի էլ հեռանում։ Մարդիկ նման են ջրի. նրանք մի տեղում կանգնած մնալ չեն կարողանում: Մեկը գնում է առաջ՝ իր կյանքի ճանապարհին հաղթահարելով բոլոր դժվարությունները, իսկ մյուսը առաջ գնալու փոխարեն՝ կանգնում է տեղում կամ ավելի վատ՝ «հետ գնում»։
Գիտե՞ք, ինչքան էլ ասեք, որ այդ մարդը ձեզ համար նշանակություն չունի, չեմ հավատա։ Չէ՞ որ նրանից մի մասնիկ պահում եք ձեր սրտում, նրա հեռանալուց հետո էլ այդ մասնիկը մնում է։ Զարմանալին այն է, որ մեր սիրտը չի «լցվում» այդ մասնիկներից: Նա խնամքով պահում է բոլոր կտորները, որոնք իրար միացնելով ստանում ենք մեր կյանքի պատմությունը։ Մարդիկ իրենց մի մասնիկը ձեզ են վստահում՝ չգիտակցելով, ու մենք էլ մեր մի մասնիկն ենք նվիրում նրանց: Մենք էլ նրանց կյանքի պատմության մի մասնիկն ենք, ու մենք ենք կերտում այն։ Читать далее

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий