ԱՅԴ ՀՐԱՇՔ ԱՇԽԱՐՀԸ ՎԱԽԵՆԱԼՈՒ ՉԱՓ ԳԵՂԵՑԻԿ Է, ՅՈՒՐԱՀԱՏՈՒԿ ՈՒ ԱՌԱՋԱԴԵՄ…

Մտքերը՝ Շուշան Ադամյանի

tumblr_static_tumblr_static_1qbmp5w4hbi8s48k0wc48os4g_640Ձեզ հետ երբևէ պատահե՞լ է, որ ամբողջ մարմնով ու հոգով սկսեք զգալ երգը, երաժշտությունը։ Մտնեք երաժշտական աշխարհի մեջ ու մոռանաք մեր իրականության մասին, մնաք այնտեղ ժամերով ու չհոգնեք այդ գեղեցիկ ու հարուստ աշխարհից, քանի որ ինքներդ էլ այդ աշխարհի մի մասն եք կազմում։ Լսում ես երաժշտությունն ու սկսում այն զգալ։ Գիտեք, հոգեհարազատ երգ լսելուց, ասես օրգանիզմիս ամեն մի բջիջ զգա այն Читать далее

Реклама
Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

ԼՌՈՒԹՅՈՒՆԸ ԳԱՂՏՆԻՔՆԵՐ ՉԻ ՊԱՀՈՒՄ…

Մտքերը՝ Շուշան Ադամյանի

1d584df7a480b35ee045e52c846d2e62Ցավում են ականջներս լռությունից, քանի որ լռությունը զրնգում է ականջներիս մեջ, այն նորից հիշեցրել է իր մասին։ Լռությունը իր զրնգուն ձայնով անցնում է մարմնիս միջով ու ստիպում ինձ ցնորվել։ Լռություն կա, որտեղ խոսքերն ավելորդ են, քանի որ նա ամեն ինչ ասում է։ Լռությունը գաղտնիքներ չի պահում, նա բոլորին ամեն ինչ ասում է, սակայն նրան քչերն են, որ կարողանում են լսել Читать далее

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Աշուն է պայծառ աշուն…

Մտքերը՝ Շուշան Ադամյանի

20171014_135452Աշուն է պայծառ աշուն, սակայն …. ոչ ինձ համար։ Ես աշունն այդպիսին չեմ պատկերացնում։ Նա մռայլ է, չէ մռայլ չէ, երևի տանջվա՞ծ։ Աշունը սիրում է լաց լինել, իսկ ես սիրում եմ պատուհանից հետևել, թե ինչպես է նա արտասվում։ Փորձում եմ հասկանալ նրա լաց լինելու պատճառը, բայց այդպես էլ չեմ գտնում։ Հետաքրքիր է ո՞վ է նրան այդպես նեղացնում կամ հետո նեղացնողը գոնե ներողություն խնդրո՞ւմ է Читать далее

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Ես քեզնով հիվանդ եմ եղել

Մտքերը՝ Արփի Սահակյանի։

CaptureՀագիս մեղմ, սպիտակ զգեստ կա, որը գրկում է ամբողջ մարմինս։ Ձեռքերս ազատ են՝ մերկ։ Քայլում եմ մերկ փողոցով՝ նույնքան մերկ, ինչպես ձեռքերս։  Ես պատկերացնում եմ քեզ իմ գրկում, թե ինչպես են մազերդ ձեռքերս շոշափում։ Ձեռքերդ խաղում են մազերիս հետ։ Դեմքդ հենել ես ուսիս ու լաց ես լինում։ Քո մասին դեռ շատ կխոսեմ․ չնայա՜ծ, գիտե՞ս, համարյա ամեն գրումս դու քեզնից մի մազ, մի թել, մի արյան կաթիլ, աչքերիդ շողից մի քիչ-մի քիչ թողնում ես։
Ես պատկերացնում եմ քեզ ու սկսում պտտվել, անձրևոտ երկնքում նկարում եմ քեզ։ Երգում եմ քո անունը, քո մազերն ու քո հայացքը։ Հա, գուցե ես քեզ պաշտում եմ քչից մի քիչ շատ։ Պահ էր գալիս, որ մտածում էի՝ դու իմ ստվերն ես, ում հետ մրցում էի, որ գտնեմ ինձ։ Ստվերը ասես մի ծուխ լինի. եթե այն մտնի քիթդ ու տարածվի արյանդ մեջ, ապագայում ՝ դժվար կլինի այն հանել․․չի էլ ցանկանա դուրս գալ։ Ամենքս էլ ունենք ստվեր, մութ թե բաց՝ կախված է մեզանից, մեր գույնից՝ մեր հոգու գույնից։ Էդ ստվերը մեր տունն է։ Ստվերս իմ հիվանդությունն է՝ ֆիզիկական, հոգեպես, չգիտեմ։ Հա, ես քեզ հիվանդություն եմ կոչում, ես քեզնով հիվանդ եմ եղել, թե΄ հոգեպես, թե΄ ֆիզիկապես։  Միայն թե գիշերները, երբ քայլում եմ, մրսում ու քո ջերմ հայացքը չկա կողքիս, տխրում եմ՝ չգտնելով քեզ գիշերային ստվերների աշխարհում։ Նստում եմ թրթռացող լապտերի ստվերի կողքին ու փնտրում եմ իմ ստվերի, իմ հիվանադության, իմ նկարի, իմ պարի խորը աչքերը։ Չկան, իսկ լապտերը շուտով կանջատվի։ Նա ևս ինձ կթողնի մթության մեջ մենակ, ու ինձ կմնա միայն մինչև առավոտ սպասել, մինչև  լուսաբաց կլինի, ու ժամը 7-ին մենք կհանդիպենք։

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Ծիծաղները՝ մարդիկ

thumbnail_20160922_202142Մտքերը՝ Նարե Մամիկոնյանի

Ծիծաղ… Երբ դու ծիծաղում ես… այն քո սրտից է գալիս, զրնգում ուրիշների ականջների մեջ: Ամեն անգամ քո ծիծաղը նո՞ւյննէ  լինում, իսկ քո հոգի՞ն, իսկ քո զգացմունքնե՞րը… դրա՞նք էլ  են նույնը լինում: Դրանք տարբեր են. ամեն անգամ զգացմունքները տարբեր են լինում: Դու կարող ես ծիծաղել, բայց քո հոգում մռայլություն լինի:
Ծիծաղի տեսակներից մեկը՝ ծիծաղ, երբ ուզում ես արտասվել: Դա ամենահաճախ հանդիպող տարբերակներից է: Մյուսը՝ ուղղակի ծիծաղ, երբ ծիծաղում ես ծիծաղելու համար: Ու իմ սիրելի ծիծաղը, որն ինձ հետ պատահում է շատ հազվադեպ , ծիծաղ, երբ ուզում ես ծիծաղել: Ծիծաղները մարդկանց են նման: Նրանք էլ փոփոխվում են… նրանք էլ են թաքցնում իրենց զգացմունքները: Կան մարդիկ, ովքեր ծիծաղի նման են ՝ լսելուց հետո չես ուզում լռեցնել նրան… հեռացնել քեզնից: Ծիծաղը հզոր ուժ է:

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Թևեր եմ ուզում…

originalՄտքերը՝ Նարե Մամիկոնյանի

 

Թևեր եմ ուզում… ուզում եմ թռչել: Ուզում եմ ապրել, տեսնել այն, ինչը չեմ տեսնի այս բնում, որում հիմա եմ: Ուզում եմ տեսնել այն, ինչը երբեք չեմ տեսել: Գոնե մի օր… մի օր ապրել առանց կանոնների… առանց սկզբունքների…  Թռչել՝ ինձ  հետ վերցնելով իմ թևերն ու իմ «ոչինչը»… Իմ հոգու «ոչինչը»:

Իսկ եթե ինձ հետ վերցնեմ մեկին, ով կլցնի՞ այդ «ոչինչը»: Բայց… ու՞մ: Այդպիսի մարդ կա՞, գոյություն ունի՞: Եթե կա ո՞ւր է… ինչո՞ւ չեմ տեսնում: Միգուցե նրան հենց ե՞ս պիտի կերտեմ: Մարդիկ կերտում են իրենց կյանքը, ապագան, իսկ ես կարո՞ղ եմ կերտել իմ «դատարկությունը» լրացնող մեկին: Օրինակ՝ այն տղային, որին հանդիպեցի գրքերից մեկում: Կամ այն աղջկան, որն ասես ինձ հարազատ լինի: Իսկ եթե իրակա՞ն մարդ լինի: Ու՞մ կարելի է վերցնել… ու՞մ: Կ՞ա այդպիսի մեկը: Կամ չկա, կամ ուղղակի լավ փնտրել է պետք:

 

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Հիասթափություն

img_5440

Մտքերը՝ Էլիզա Աբրահամյանի

Կարծում եմ՝ յուրաքանչյուրն ունի հիասթափության մասին իր ուրույն կարծիքը: Ինձ համար հիասթափությունը իրականության և երազանքների անհամատեղելիությունն է ,երբ որևէ իրողություն մի կերպ պատկերացնում ես, բայց իրականում գործողություններն ուրիշ կերպ են ընթանում, քանի որ դերասանները համաձայն չեն քո գրած սցենարի հետ: Նրանք ունեն իրենց սցենարը, որը հարմարեցրել են իրենց նախասիրությունների հետ: Երբեմն դու դուրս ես մնում գլխավոր դերից: Երբեմն էլ՝ ամբողջ ներկայացումից: Читать далее

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий